Nie ma się co bać, czyli czym jest sztuka według
Jak jsem potkal ďábla – prezentacja książki Honzy Zamojskiego
Środa, 24 marca, godz. 18:00
Biblioteka Sztuki. Spotkania zaprasza na rozmowę z artystą Honzą Zamojskim i kuratorem Kubą Bąkiem, którzy opowiedzą o wielowątkowej historii podróży śladami Oty Pavla i książce, jaka powstała w jej wyniku.
Honza Zamojski i Kuba Bąk opowiedzą o niebywałej historii tworzenia książki Jak jsem potkal ďábla. Pierwszy etap prac to podróż autora do swojego macierzystego kraju i zaprojektowanie perfekcyjnej książki – dziennika podróży. O ile Honza swoją polską ojczyznę znał dobrze, to czeska część rodzinnego dziedzictwa pozostawała dla niego powierzchownym obrazem sielanki wakacyjnych wyjazdów do dziadków. Na przewodnika Honza Zamojski wybrał Otę Pavla, pisarza i dziennikarza, którego Śmierć pięknych Saren była jednym z ważniejszych doświadczeń literackich młodego artysty. Podróż i badania rozpoczęły się w Pradze, polegały na nawarstwieniach, prowokowaniu zdarzeń, mniej lub bardziej przypadkowych spotkaniach.
Wątki i nazwiska narastały wokół siebie, tworząc przepastną kolonię żyjątek, trochę samoistnych i trochę współzależnych, o niepohamowanym apetycie na rozrost. Przyrost następował również w głąb, w stronę coraz mocniejszej intensywności. Pisarz kojarzony z sielanką rybołówstwa okazał się skrywać tragiczną historię, w której najprawdopodobniej własne ambicje i tragiczne okoliczności Historii doprowadziły do obłędnego spotkania z diabłem i stopniowego rozpadu w chorobie psychicznej. Odkrywanie, a bardziej wytwarzanie wspólnej przestrzeni dla Honzy Zamojskiego i Oty Pavla przyniosło zaskakujące efekty, zapętlające się i oscylujące wokół niesamowitych miejsc, postaci i aktywności.
Drugi etap pracy nad Jak jsem potkal ďábla to projekt książki. Pieczołowite wybieranie zgromadzonego materiału, tworzenie misternie zgranej całości i nadanie jej odpowiedniej formy wizualnej. Książka, która powstała jest nie tyle nośnikiem informacji, co estetycznym
obiektem, prowadzącym czytelnika przez konstelację opowieści i obrazów, uruchamia konteksty i odtwarza aurę spotkań Honzy z Pavlem. Powstała piękna, artystyczna książka o miejscach, ich przeszłości, ludziach, ale też o samym przypadku i o ślepym losie. O diable, który podstawia nogi dobrym ludziom. Oraz, last but not least, książka o szaleństwie Pavla i o tym, gdzie leży źródło tego szaleństwa. Czy w traumie wojennej, czy też może w jego przerośniętych ambicjach. A może w drobiazgowości, z jaką pracował...
Honza Zamojski
ur. 1981
Artysta, kurator, redaktor, designer i wydawca książek. Założyciel mikrowydawnictwa „Morava”. Współtwórca Stowarzyszenia i Galerii Starter (2005-2010). Stypendysta „Młodej Polski”. Fan rapu, ryb i liter. 25% grupy „Medicine” (www.flickr.com/mdcn). Współpracuje z Galerią Leto z Warszawy.
Kuba Bąk
ur. 1979
Krytyk, kurator. Nieśmiały, romantyczny i skromny.
27 stycznia 2010 r., godz. 18.00
Społeczeństwo na wystawie – sztuka z Tajwanu
Spotkanie z Pawłem Góreckim i Wei-Yun Lin-Górecką w cyklu Nie ma co się bać, czyli czym jest sztuka według...
Chcemy opowiedzieć o pewnych zdarzeniach artystycznych na Tajwanie, które wchodzą w bezpośrednią relację z życiem społecznym. Kulturowo, sztuka funkcjonuje w postaci odrębnego, skodyfikowanego systemu ról społecznych: artysty, odbiorcy, krytyka, kuratora i inne. Naszą uwagę zwróciły takie zdarzenia, w których role społeczne zostają „ominięte” poprzez oddanie głosu „wypowiedziom” w miejsce „wykonawców” – mówią Wei-Yun Lin-Górecka i Paweł Górecki.
Czy sztuka jest tworem zbiorowej wyobraźni? O kim mówi do nas artysta? O sobie, o swoich myślach, o nas? Czy sztuka jest lustrem, czy szybą? Kiedy stoimy po drugiej stronie? Jak społeczeństwo prezentuje sztukę i jak sztuka reprezentuje społeczeństwo? Jak sztuka dialoguje ze społeczeństwem – mówiąc o sobie, milcząc, oddając mu głos?
Nasi goście opowiedzą o pracach fotografa z Tajwanu z dziećmi z wioski w północno-zachodnich Chinach („Wild Aspirations – Yellow Sheep River Project”), o fotografiach życia w Tajwanie wykonanych przez pracowników zagranicznych z Azji Południowo-Wschodniej („Voyage 15840”), o fotografiach wykonanych przez bezdomnych z Tajpei, o ulicznym malarstwie na murach w Tajpej, o malarstwie na skrzynkach transformatorowych w Tajwanie, o małych wystawach w metrze w Tajpej.
Paweł Górecki: urodzony w 1960 r. w Krakowie. Mieszka i pracuje w Krakowie. Debiutował jako poeta, następnie współpracował z teatrami alternatywnymi. W latach 90. XX w. uprawiał performance art. Fotografuje, doraźnie publikuje na temat sztuki.
Wei-Yun Lin-Górecka: urodzona w 1982 r. w Tajpej w Tajwanie. Absolwentka teatrologii Brunel University w Londynie. Mieszka i pracuje w Polsce od czterech lat. Jest lektorem języka chińskiego na UJ. Pisze wiersze w języku chińskim, angielskim i polskim. Publikuje artykuły o kulturze polskiej w prasie tajwańskiej. Tłumaczyła na język chiński utwory poetów i dramaturgów takich jak: Andrzej Bursa, Edward Stachura, Ewa Lipska, Jerzy Ficowski, Stanisław Wyspiański, Tadeusz Różewicz, Vim Nadera, Nguyen Quang Thieu, Katerina Rudcenkova, Kim Hyesoon, Leonard Cohen i inni.
Odbyło się:
28 października 2009 r., godz. 18.00
Czy pochodzenie ma znaczenie?
Spotkanie z Mateuszem Okońskim z grupy STRUPEK, Dariuszem Żukowskim z galerii Zoya oraz artystami Michaiłem Hulinem i Pawłem Grzesiem.
W globalnym świecie artyści i odbiorcy sztuki mają do niej niemal nieograniczony dostęp poprzez publiczne środki przekazu; zacierają się granice między kulturami, artyści posługują się wszędzie tymi samymi mediami i mówią o podobnym problemach. Czy wszystko wygląda dokładnie tak, jak nam się zdaje?
O czym będziemy rozmawiać na spotkaniu:
Nasi goście opowiedzą o tym, jak toczy się życie artystyczne na Białorusi i o swoich doświadczeniach z organizowaniem wydarzeń artystycznych dla Białorusinów oraz z udziałem artystów z Białorusi w Polsce.
Obejrzymy relację z Hejnał Expedition Art Festival w Mińsku i prezentację pierwszego Pawilonu Białoruskiego przygotowywanego na Biennale w Wenecji.
Zastanowimy się nad konstrukcją tożsamości narodowej Białorusinów: jaki jest jej związek z twórczością artystyczną i czy ma wpływ na język sztuki białoruskiej. Czy istnieje w ogóle takie zjawisko jak „sztuka białoruska”? Czy metka „made in Belarus” przyklejana często na Zachodzie artystom zza Bugu ma dla nich osobiście znaczenie?
Przekonamy się na własnym przykładzie, jak odbiera sztukę białoruską człowiek wyrosły w innym kręgu kulturowym.
Będziemy także mieli okazję podyskutować na tematy, które nasuwają się po zapoznaniu się z materiałami, do których linki podajemy poniżej.
Tutaj warto zajrzeć przed przyjściem na spotkanie:
Katalog białoruskich artystów na stronie galerii Podzemka
Katalog wystawy „Białoruskie Perspektywy” (odbyła się rok temu w Białymstoku)
Strona galerii Zoya
Strona grupy STRUPEK
Zdjęcia z Pawilonu Białoruskiego 53. Weneckiego Biennale w Mińsku:
http://urban.by/2009/06/17/belorusskiy-pavilon-ekspozitsiya/#more-3321
http://naviny.by/rubrics/culture/2009/06/08/ic_articles_117_163055/
Wybór prac Michaiła Hulina
O projekcie „Mieleszki” Pawła Grzesia
STRUPEK – grupa młodych artystów wywodzących się głównie z krakowskiej ASP. Stworzyli ideę „microart 1:10”. Są pomysłodawcami i organizatorami Hejnał Expedition Art Festival w Mińsku oraz współorganizatorami pierwszego Pawilonu Białoruskiego na tegorocznym Biennale w Wenecji.
Dariusz Żukowski – prowadzi w Warszawie galerię Zoya, współpracuje z takimi artystami, jak Artur Klinau czy Wladimir Cesler, jak również z młodym pokoleniem artystów z Białorusi.
Michaił Hulin – artysta białoruski, absolwent Białoruskiej Akademii Sztuk Pięknych, Uczestnik Pawilonu Białoruskiego 53. Weneckiego Biennale w Mińsku, wystawiał swoje prace na Białorusi, w Polsce, Niemczech i Rosji, rocznik ’77, mieszka w Mińsku.
Paweł Grześ – absolwent Instytutu Twórczej Fotografii na Uniwersytecie Śląskim w Opawie oraz Informatyki na Politechnice Warszawskiej. W dorobku ma kilka projektów pokazywanych w galeriach w Polsce i za granicą (Mieleszki 2005, Młodzi Artyści 2008). W lutym 2010 w białostockiej Galerii Arsenał będą prezentowane efekty jego pracy fotograficznej nad rocznym projektem "Extremum Europae" - dokumentu fotograficznego realizowanego po obu stronach granicy polsko – białoruskiej; rocznik ‘83, mieszka w Gródku k. Białegostoku.
WSTĘP WOLNY
Jak podchodzić do sztuki współczesnej? Jak się z nią oswoić i czy w ogóle jest to możliwe?
Czym jest dzisiaj sztuka? Kim jest artysta? Czym jest dzieło sztuki? Jak poznać, co jest dziełem sztuki a co nie?
Dla kogo:
To quasi-przewodnik dla osób, które „chciałyby, a boją się” zmierzyć ze sztuką współczesną, dla studentów historii sztuki i innych kierunków humanistycznych oraz dla wszystkich, którzy pragnęliby rozszyfrować dla siebie to, co dzieje się w sztuce współczesnej, lecz wstydzą się czy obawiają (z różnych powodów) stawiać pytania.
Odbyło się:
Spotkanie I: Czy sztuka jest wściekłym psem
Spotkanie II: Czy sztuka służy „tylko” autokreacji?
Spotkanie III: Czy sztukę gryzie robak?
Środa, 24 marca, godz. 18:00
Biblioteka Sztuki. Spotkania zaprasza na rozmowę z artystą Honzą Zamojskim i kuratorem Kubą Bąkiem, którzy opowiedzą o wielowątkowej historii podróży śladami Oty Pavla i książce, jaka powstała w jej wyniku.
Honza Zamojski i Kuba Bąk opowiedzą o niebywałej historii tworzenia książki Jak jsem potkal ďábla. Pierwszy etap prac to podróż autora do swojego macierzystego kraju i zaprojektowanie perfekcyjnej książki – dziennika podróży. O ile Honza swoją polską ojczyznę znał dobrze, to czeska część rodzinnego dziedzictwa pozostawała dla niego powierzchownym obrazem sielanki wakacyjnych wyjazdów do dziadków. Na przewodnika Honza Zamojski wybrał Otę Pavla, pisarza i dziennikarza, którego Śmierć pięknych Saren była jednym z ważniejszych doświadczeń literackich młodego artysty. Podróż i badania rozpoczęły się w Pradze, polegały na nawarstwieniach, prowokowaniu zdarzeń, mniej lub bardziej przypadkowych spotkaniach.
Wątki i nazwiska narastały wokół siebie, tworząc przepastną kolonię żyjątek, trochę samoistnych i trochę współzależnych, o niepohamowanym apetycie na rozrost. Przyrost następował również w głąb, w stronę coraz mocniejszej intensywności. Pisarz kojarzony z sielanką rybołówstwa okazał się skrywać tragiczną historię, w której najprawdopodobniej własne ambicje i tragiczne okoliczności Historii doprowadziły do obłędnego spotkania z diabłem i stopniowego rozpadu w chorobie psychicznej. Odkrywanie, a bardziej wytwarzanie wspólnej przestrzeni dla Honzy Zamojskiego i Oty Pavla przyniosło zaskakujące efekty, zapętlające się i oscylujące wokół niesamowitych miejsc, postaci i aktywności.
Drugi etap pracy nad Jak jsem potkal ďábla to projekt książki. Pieczołowite wybieranie zgromadzonego materiału, tworzenie misternie zgranej całości i nadanie jej odpowiedniej formy wizualnej. Książka, która powstała jest nie tyle nośnikiem informacji, co estetycznym
obiektem, prowadzącym czytelnika przez konstelację opowieści i obrazów, uruchamia konteksty i odtwarza aurę spotkań Honzy z Pavlem. Powstała piękna, artystyczna książka o miejscach, ich przeszłości, ludziach, ale też o samym przypadku i o ślepym losie. O diable, który podstawia nogi dobrym ludziom. Oraz, last but not least, książka o szaleństwie Pavla i o tym, gdzie leży źródło tego szaleństwa. Czy w traumie wojennej, czy też może w jego przerośniętych ambicjach. A może w drobiazgowości, z jaką pracował...
Honza Zamojski
ur. 1981
Artysta, kurator, redaktor, designer i wydawca książek. Założyciel mikrowydawnictwa „Morava”. Współtwórca Stowarzyszenia i Galerii Starter (2005-2010). Stypendysta „Młodej Polski”. Fan rapu, ryb i liter. 25% grupy „Medicine” (www.flickr.com/mdcn). Współpracuje z Galerią Leto z Warszawy.
Kuba Bąk
ur. 1979
Krytyk, kurator. Nieśmiały, romantyczny i skromny.
27 stycznia 2010 r., godz. 18.00
Społeczeństwo na wystawie – sztuka z Tajwanu
Spotkanie z Pawłem Góreckim i Wei-Yun Lin-Górecką w cyklu Nie ma co się bać, czyli czym jest sztuka według...
Chcemy opowiedzieć o pewnych zdarzeniach artystycznych na Tajwanie, które wchodzą w bezpośrednią relację z życiem społecznym. Kulturowo, sztuka funkcjonuje w postaci odrębnego, skodyfikowanego systemu ról społecznych: artysty, odbiorcy, krytyka, kuratora i inne. Naszą uwagę zwróciły takie zdarzenia, w których role społeczne zostają „ominięte” poprzez oddanie głosu „wypowiedziom” w miejsce „wykonawców” – mówią Wei-Yun Lin-Górecka i Paweł Górecki.
Czy sztuka jest tworem zbiorowej wyobraźni? O kim mówi do nas artysta? O sobie, o swoich myślach, o nas? Czy sztuka jest lustrem, czy szybą? Kiedy stoimy po drugiej stronie? Jak społeczeństwo prezentuje sztukę i jak sztuka reprezentuje społeczeństwo? Jak sztuka dialoguje ze społeczeństwem – mówiąc o sobie, milcząc, oddając mu głos?
Nasi goście opowiedzą o pracach fotografa z Tajwanu z dziećmi z wioski w północno-zachodnich Chinach („Wild Aspirations – Yellow Sheep River Project”), o fotografiach życia w Tajwanie wykonanych przez pracowników zagranicznych z Azji Południowo-Wschodniej („Voyage 15840”), o fotografiach wykonanych przez bezdomnych z Tajpei, o ulicznym malarstwie na murach w Tajpej, o malarstwie na skrzynkach transformatorowych w Tajwanie, o małych wystawach w metrze w Tajpej.
Paweł Górecki: urodzony w 1960 r. w Krakowie. Mieszka i pracuje w Krakowie. Debiutował jako poeta, następnie współpracował z teatrami alternatywnymi. W latach 90. XX w. uprawiał performance art. Fotografuje, doraźnie publikuje na temat sztuki.
Wei-Yun Lin-Górecka: urodzona w 1982 r. w Tajpej w Tajwanie. Absolwentka teatrologii Brunel University w Londynie. Mieszka i pracuje w Polsce od czterech lat. Jest lektorem języka chińskiego na UJ. Pisze wiersze w języku chińskim, angielskim i polskim. Publikuje artykuły o kulturze polskiej w prasie tajwańskiej. Tłumaczyła na język chiński utwory poetów i dramaturgów takich jak: Andrzej Bursa, Edward Stachura, Ewa Lipska, Jerzy Ficowski, Stanisław Wyspiański, Tadeusz Różewicz, Vim Nadera, Nguyen Quang Thieu, Katerina Rudcenkova, Kim Hyesoon, Leonard Cohen i inni.
Odbyło się:
28 października 2009 r., godz. 18.00
Czy pochodzenie ma znaczenie?
Spotkanie z Mateuszem Okońskim z grupy STRUPEK, Dariuszem Żukowskim z galerii Zoya oraz artystami Michaiłem Hulinem i Pawłem Grzesiem.
W globalnym świecie artyści i odbiorcy sztuki mają do niej niemal nieograniczony dostęp poprzez publiczne środki przekazu; zacierają się granice między kulturami, artyści posługują się wszędzie tymi samymi mediami i mówią o podobnym problemach. Czy wszystko wygląda dokładnie tak, jak nam się zdaje?
O czym będziemy rozmawiać na spotkaniu:
Nasi goście opowiedzą o tym, jak toczy się życie artystyczne na Białorusi i o swoich doświadczeniach z organizowaniem wydarzeń artystycznych dla Białorusinów oraz z udziałem artystów z Białorusi w Polsce.
Obejrzymy relację z Hejnał Expedition Art Festival w Mińsku i prezentację pierwszego Pawilonu Białoruskiego przygotowywanego na Biennale w Wenecji.
Zastanowimy się nad konstrukcją tożsamości narodowej Białorusinów: jaki jest jej związek z twórczością artystyczną i czy ma wpływ na język sztuki białoruskiej. Czy istnieje w ogóle takie zjawisko jak „sztuka białoruska”? Czy metka „made in Belarus” przyklejana często na Zachodzie artystom zza Bugu ma dla nich osobiście znaczenie?
Przekonamy się na własnym przykładzie, jak odbiera sztukę białoruską człowiek wyrosły w innym kręgu kulturowym.
Będziemy także mieli okazję podyskutować na tematy, które nasuwają się po zapoznaniu się z materiałami, do których linki podajemy poniżej.
Tutaj warto zajrzeć przed przyjściem na spotkanie:
Katalog białoruskich artystów na stronie galerii Podzemka
Katalog wystawy „Białoruskie Perspektywy” (odbyła się rok temu w Białymstoku)
Strona galerii Zoya
Strona grupy STRUPEK
Zdjęcia z Pawilonu Białoruskiego 53. Weneckiego Biennale w Mińsku:
http://urban.by/2009/06/17/belorusskiy-pavilon-ekspozitsiya/#more-3321
http://naviny.by/rubrics/culture/2009/06/08/ic_articles_117_163055/
Wybór prac Michaiła Hulina
O projekcie „Mieleszki” Pawła Grzesia
STRUPEK – grupa młodych artystów wywodzących się głównie z krakowskiej ASP. Stworzyli ideę „microart 1:10”. Są pomysłodawcami i organizatorami Hejnał Expedition Art Festival w Mińsku oraz współorganizatorami pierwszego Pawilonu Białoruskiego na tegorocznym Biennale w Wenecji.
Dariusz Żukowski – prowadzi w Warszawie galerię Zoya, współpracuje z takimi artystami, jak Artur Klinau czy Wladimir Cesler, jak również z młodym pokoleniem artystów z Białorusi.
Michaił Hulin – artysta białoruski, absolwent Białoruskiej Akademii Sztuk Pięknych, Uczestnik Pawilonu Białoruskiego 53. Weneckiego Biennale w Mińsku, wystawiał swoje prace na Białorusi, w Polsce, Niemczech i Rosji, rocznik ’77, mieszka w Mińsku.
Paweł Grześ – absolwent Instytutu Twórczej Fotografii na Uniwersytecie Śląskim w Opawie oraz Informatyki na Politechnice Warszawskiej. W dorobku ma kilka projektów pokazywanych w galeriach w Polsce i za granicą (Mieleszki 2005, Młodzi Artyści 2008). W lutym 2010 w białostockiej Galerii Arsenał będą prezentowane efekty jego pracy fotograficznej nad rocznym projektem "Extremum Europae" - dokumentu fotograficznego realizowanego po obu stronach granicy polsko – białoruskiej; rocznik ‘83, mieszka w Gródku k. Białegostoku.
WSTĘP WOLNY
Jak podchodzić do sztuki współczesnej? Jak się z nią oswoić i czy w ogóle jest to możliwe?
Czym jest dzisiaj sztuka? Kim jest artysta? Czym jest dzieło sztuki? Jak poznać, co jest dziełem sztuki a co nie?
Dla kogo:
To quasi-przewodnik dla osób, które „chciałyby, a boją się” zmierzyć ze sztuką współczesną, dla studentów historii sztuki i innych kierunków humanistycznych oraz dla wszystkich, którzy pragnęliby rozszyfrować dla siebie to, co dzieje się w sztuce współczesnej, lecz wstydzą się czy obawiają (z różnych powodów) stawiać pytania.
Odbyło się:
Spotkanie I: Czy sztuka jest wściekłym psem
Spotkanie II: Czy sztuka służy „tylko” autokreacji?
Spotkanie III: Czy sztukę gryzie robak?
